Federal hükümet tarafından finanse edilen arşivde, İsviçre kültürü, tarihi ve geleneğiyle bağlantılı yaklaşık 650 bin ses taşıyıcısı korunuyor. Müzik, röportaj, konuşma ve çeşitli ses belgelerinden oluşan bu koleksiyona her yıl yaklaşık 25 bin yeni ses kaydı ekleniyor.

Arşiv bünyesinde çalışan elektronik ve müzik uzmanı Gabriele Franzoso, hasar görmüş polyester ses bantlarını düzeltmek için ilginç bir yöntem geliştirdi. Franzoso, bantları metal bir parçayı ısıtarak tıpkı bir giysi gibi dikkatlice ütülüyor. Bu hassas işlem sayesinde, normalde oynatılamayacak durumda olan hasarlı bantlar yeniden kurtarılarak dijital ortama aktarılabiliyor.

Arşivin bir diğer benzersiz kurtarma yöntemi ise yüksek çözünürlüklü fotoğraf teknolojisine dayanıyor. Ses uzmanı Roberto Righini, dünyada sadece burada bulunan bir sistemle, aşırı hasarlı plakları yüksek çözünürlükte fotoğrafladıklarını belirtiyor. Bu fotoğraflar yardımıyla plağın üzerindeki yivler o kadar hassas şekilde analiz ediliyor ki, fiziksel olarak çalınamayacak durumdaki plakların sesleri bile yeniden oluşturulabiliyor. Kurum, bu teknolojiyle Alman bir müşteri için Nürnberg Mahkemeleri'nin tarihi ses kayıtlarını da dijitalleştirdi.

Ulusal Ses Arşivi'nin direktörü Günther Giovannoni, arşivleme kriterlerinin temelinde İsviçre bağlantısı olduğunu vurguluyor. Giovannoni, koleksiyonun ucu açık ve sürekli büyüyen bir yapıya sahip olduğunu ifade ediyor. Dijitalleştirme işlemlerine rağmen plak, kaset, CD ve bant gibi orijinal materyallerin de saklanması nedeniyle, arşivin yakın zamanda Lugano'daki tarihi villasından daha büyük bir yere taşınması planlanıyor.