Oysa bu koşu, çoğu zaman bizi kendimize değil, kendimizden uzağa götürüyor.
İnsan, hayat yolculuğunda çoğu zaman ilgisini dışarıya yöneltiyor. Başkalarının beklentilerine, toplumun başarı ölçülerine, bitmek bilmeyen hedeflere, kıyaslamalara ve biriktirmeye… Her yeni hedef, bir sonrakini doğuruyor. Her ulaşılan zirve, daha yükseğini işaret ediyor. Fakat bu yolculukta sessizce geride kalan biri var: Kendimiz.
Belki de en çok kendimizi erteliyoruz.
Dinlenmeyi erteliyoruz. Hissetmeyi erteliyoruz. Sevinmeyi erteliyoruz. İç sesimizi duymayı erteliyoruz. “Bir gün kendime zaman ayırırım.” diyerek yılları tüketiyoruz. O “bir gün” ise çoğu zaman hiç gelmiyor.
Sonra bir sabah beden konuşmaya başlıyor. Yorgunluklarla, uykusuzluklarla, ağrılarla… Ruh ise çok daha önce konuşmuş oluyor aslında; sadece biz duymamış oluyoruz. Çünkü gürültülü bir dünyanın içinde, en kısık ses her zaman kendi içimizden gelen ses oluyor.
İnsan, merkezine kendisi dışında her şeyi koyduğunda yalnızlaşmaya başlıyor. Çünkü kendisiyle bağı zayıflayan biri, çevresi ne kadar kalabalık olursa olsun içsel bir boşluk hissediyor. Sahip oldukları çoğalırken, kendisiyle olan yakınlığı azalıyor. Başarıları artıyor ama huzuru eksiliyor. Koşuyor ama nereye vardığını bilmiyor.
Oysa gerçek ihtiyaçlarımızın çoğu satın alınamaz. Biraz durabilmek… Derin bir nefes alabilmek… Kendimizi yargılamadan dinleyebilmek… Bedenimizin verdiği sinyalleri fark edebilmek… Ruhumuzun neye hasret kaldığını anlayabilmek…
Farkındalık tam da burada başlıyor.
Kendimize dönüp “Ben gerçekten nasılım?” diye sorabildiğimiz anda… Cevabı değiştirmeye çalışmadan sadece duyabildiğimiz anda… Kendimize gösterebildiğimiz şefkatte…
Hayatın kalitesi, yaptıklarımız kadar kendimizle kurduğumuz ilişkiyle de şekilleniyor. Kendini ihmal eden biri, en büyük başarıların içinde bile eksiklik hissedebilir. Ama kendisiyle bağ kurabilen biri, en sade anlarda bile huzuru bulabilir.
Belki bugün kendinize küçük bir iyilik yapabilirsiniz. Telefonunuzu bir kenara bırakıp birkaç dakika sessizce oturmak… Gökyüzüne bakmak… Bedeninize teşekkür etmek… Kalbinizin gerçekten ne söylediğini dinlemek…
Çünkü siz, yapılacaklar listenizdeki son madde değilsiniz.
Hayatın tam merkezinde olmayı hak eden ilk kişisiniz.
Kendinizi daha fazla ertelemeyin. Çünkü kendine dönebilen insan, hayata da çok daha sahici bir yerden dokunur.
Sevgiyle kalın, farkındalıkla kalın.
