Birbirinin sorumluluğunu almak; karşı tarafın hayatını yönetmek, onun yerine karar vermek ya da kendi özgürlüğünden vazgeçmek değildir. Bazen sadece yorgun olduğunu fark etmektir. Söylemeden ihtiyacını görmektir. Zor zamanında yanında olmaktır. Verdiğin bir sözün arkasında durmaktır. “Bu senin problemin” demek yerine, “Bunu birlikte nasıl aşabiliriz?” diyebilmektir.
Çünkü farkındalık, yalnızca kendinin ne hissettiğini bilmek değildir. Yanındaki insanın da ne yaşadığını görebilmektir. Onun sesindeki değişikliği, bakışındaki yorgunluğu, sessizliğinin ardındaki ihtiyacı fark edebilmektir. Gerçek temas tam da burada başlar. Aynı ortamda bulunmak başka şeydir; gerçekten birbirinin farkında olmak başka…
Bir de sevgiyle ilgili önemli bir yanılgımız var: Söylemenin, yapmanın yerini tuttuğunu düşünüyoruz.
“Sen benim için çok değerlisin.”
“Seni çok seviyorum.”
“Seni düşünüyorum.”
Peki bunu davranışların söylüyor mu?
Çünkü sevgi sadece kelimelerde değil, davranışların arasında görünür. Bir insanın sana değer verdiğini, sana ayırdığı zamandan, verdiği sözleri tutmasından, seni dinleme biçiminden, zor anındaki tavrından ve sen söylemeden fark ettiği küçük şeylerden anlayabilirsin.
İlişkilerde farkındalık biraz da budur: Söyleneni değil, yaşatılanı görebilmek.
Bir insan “yanındayım” diyebilir. Ama asıl mesele, ihtiyaç duyduğun anda gerçekten orada olup olmadığıdır.
Bir insan “seni önemsiyorum” diyebilir. Ama asıl mesele, senin için önemli olan şeyleri kendi hayatında ne kadar dikkate aldığıdır.
Bir insan “seni seviyorum” diyebilir. Ama asıl mesele, sevgisinin senin hayatında nasıl bir karşılık bulduğudur.
Ben bütünsel dönüşüm ve farkındalık çalışmalarımda da en çok bunun üzerinde duruyorum: Önce kendimizi fark etmek, sonra karşımızdakini gerçekten görebilmek. Çünkü kendisiyle temas etmeyen insanın, bir başkasıyla kurduğu temas da çoğu zaman yüzeyde kalıyor.
Belki de ilişkilerde ihtiyacımız olan şey daha çok konuşmak değil, daha çok fark etmek. Daha çok söz vermek değil, daha çok uygulamak. Daha çok “seviyorum” demek değil, sevgiyi hissettirmek.
Çünkü gerçek yakınlık, yalnızca güzel günleri paylaşmak değildir. Bir insanın zor taraflarına da alan açabilmektir.
Belki de bugün ilişkilerde en çok kaybettiğimiz şey tam olarak bu: özen.
Birbirimizi seviyoruz ama birbirimize dikkat etmiyoruz. Yanımızdaki insanın ne hissettiğini sormadan günler geçiriyoruz. Aynı evin içinde yaşayıp birbirimizin dünyasına yabancılaşabiliyoruz.
Oysa derinleşen ilişkilerde insanlar birbirlerinin hayatına yük olmak için değil, birbirlerinin yükünü hafifletmek için vardır.
Bir ilişkide sorumluluk almak, “Senin hayatını ben taşıyayım” demek değildir.
“Sen yalnız değilsin. Ben buradayım.” diyebilmektir.
Belki de sevginin en olgun hâli budur:
Birbirini değiştirmeye çalışmadan birbirinin hayatına gerçekten temas edebilmek.
Çünkü insan, sevildiğini en çok güzel sözlerden değil; görüldüğünde, duyulduğunda ve zor zamanında yalnız bırakılmadığında anlar.
Sevgiyle ve farkındalıkla kalın...
