İsviçre’nin refah seviyesi yüksek ve sosyal güvenlik ağı güçlü olsa da yoksulluk ülkede varlığını sürdürüyor. 2014 ile 2017 arasında yoksulluk oranı artmış, o tarihten bu yana ise %8 ile %9 arasında seyrediyor.
Pandemi desteği etkili oldu ama hedefe ulaşılamadı
Covid-19 pandemisi sırasında uygulanan ekonomik destek paketleri, yoksulluk oranının artmasını engelledi. Ancak hükümete göre bu önlemler uzun vadeli hedef olan yoksulluğu azaltma konusunda yeterli olmadı.
Bu yeni rapor, şimdiye kadar hazırlanan en kapsamlı ve detaylı ulusal referans yayını olarak değerlendiriliyor. İstatistiksel analizlerin yanında, yoksullukla yaşayan kişilerin hikâyelerine de yer verilmiş durumda. Rapor, 2027’ye kadar hazırlanması planlanan bir ulusal yoksullukla mücadele stratejisine temel oluşturacak.
Kimler daha fazla risk altında?
Gelire dayalı yoksulluk özellikle şu grupları etkiliyor:
- İşsiz veya çalışma hayatından uzak kişiler
- Tek ebeveynli aileler
- Birden fazla çocuklu çiftler
- Yalnız yaşayan bireyler
- Düşük eğitim seviyesine sahip olanlar
- Yabancılar
Araştırmaya göre, gelir düzeyi tek başına yoksulluğu açıklamıyor.
Yapısal koşullar belirleyici
Rapor, bireysel özelliklerin ötesinde yapısal faktörlerin yoksulluğu belirlemede büyük rol oynadığını vurguluyor. Bunlar arasında:
- Eğitim sisteminin yapısı
- Aile dışı çocuk bakım imkanları
- Temel ihtiyaçların karşılanmasına yönelik sosyal programlar
- İş gücü piyasası koşulları
Yoksulluk sadece ekonomik bir mesele değil; hayatın diğer alanlarında yaşanan zorluklar finansal kırılganlığı daha da derinleştiriyor.
Örneğin, gelir açısından yoksul kabul edilen kişilerin neredeyse yarısının kronik bir hastalığı bulunuyor. Ayrıca zorunlu eğitim sonrası herhangi bir diplomaya sahip olmayanların yoksulluk riski ortalamanın belirgin şekilde üzerinde.
