Araştırmaya göre bu davranış, düşündüğümüzden çok daha yaygın.
Araştırmada fiziksel saldırı; vurmak, tekmelemek, eşya fırlatmak gibi eylemler olarak tanımlandı. Katılımcıların %32,5’i, 11–24 yaş arasında ebeveynine en az bir kez fiziksel saldırıda bulunduğunu söyledi. 13 yaş, agresyonun en yoğun görüldüğü dönem: Bu yaşta gençlerin yaklaşık %15’i ebeveynine karşı fiziksel şiddet uygulamış. Genç yetişkinlik döneminde bu oran %5’e kadar düşüyor.
Araştırmanın son yazarlarından Lilly Shanahan, bulguların dramatize edilmemesi gerektiğini vurguluyor: “Çoğu olay tek seferlik. Genellikle ergenlik dönemindeki yoğun çatışmaların bir parçası. Bu sistematik şiddet ya da bireysel bir başarısızlık değil.”
Araştırmanın ilk yazarı Laura Bechtiger, şiddetin belirli bir sosyal sınıfa ya da eğitim düzeyine özgü olmadığını belirtiyor. Ancak bazı risk faktörleri öne çıkıyor:
Bu durumlar, aile içinde bir “şiddet döngüsü” oluşma ihtimalini artırıyor.
Araştırmaya göre birçok ebeveyn, çocuklarının davranışını gizliyor; hem utanç hem de çocuklarının cezalandırılmasından duydukları korku nedeniyle yardım aramaktan kaçınıyor. Bu da sorunun görünürlüğünü azaltıyor.