KidsToo Vakfı tarafından talep edilen çalışma, çocukların yalnızca tanık olsalar bile şiddetten etkilenen “örtülü mağdurlar” olduğunu vurguluyor.

20 Aylık Araştırma: İlk Kapsamlı İnceleme

SUPSI ve ZHAW tarafından 20 ay boyunca yürütülen araştırma, St. Gallen, Tessin, Vaud ve Zürih kantonlarından 41 vakayı mercek altına aldı. Bu çalışma, İsviçre’de aile içi şiddet bağlamında velayet kararlarının ayrıntılı şekilde değerlendirildiği ilk bilimsel inceleme olma özelliğini taşıyor.

Araştırmanın bulgularına göre:

• Aile içi şiddet, velayet ve görüş hakkı süreçlerinde çoğu zaman gereğince hesaba katılmıyor.
• Çocukların yaşadıkları deneyimler ve ifadeleri yeterince değerlendirilmeden karar veriliyor.
• Uzmanlar, vakalarda şiddetin sıradan bir ebeveyn çatışmasıyla eş tutulduğunu, bunun da riskleri görünmez kıldığını belirtiyor.

KidsToo Vakfı: “Şiddet Varsa, İki Ebeveynle İletişim Zorunluluğu Yeniden Değerlendirilmeli”

KidsToo Vakfı Başkanı Pascal Bovay, RTS’ye yaptığı açıklamada, uzun süredir geçerli olan “çocuğun her iki ebeveynle ilişki kurmasının yararlı olduğu” yaklaşımının, şiddet vakalarında sorgulanması gerektiğini söyledi.

Bovay, şunları ifade etti:

• “Bir ebeveyn şiddet uyguluyorsa, bu temel prensip geçerliliğini yitirmeli.”
• “Çocuklar, doğrudan hedef alınmasalar bile şiddetin tanığı olduklarında fiilen mağdurdur.”
• Ortak velayet, kişisel ilişki hakkı veya ebeveyn sorumlulukları, şiddet uygulayan kişinin şiddeti sürdürmesi için bir araç haline gelebiliyor.

Vakıf, velayet düzenlemelerinin geçici olarak askıya alınabilmesi için şiddetin daha etkin tespit edilmesi gerektiğini savunuyor.

Uzmanlar: Erken Müdahale Neredeyse Hiç Yok

Araştırmacılar, aile içi şiddetin “sıradan bir anlaşmazlık” olarak değerlendirilmesinin çocuklar için ciddi riskleri gizlediğini belirtiyor.
Erken müdahale mekanizmalarının ise yalnızca istisnai durumlarda devreye girdiği ifade ediliyor.

Çocukların Dinlenmesi Bir Öncelik Olmalı

Rapor, çocukların görüşlerinin daha etkin alınabilmesi için:

• Yaşlarına uygun görüşme yöntemlerinin geliştirilmesini,
• Hukuk, sağlık ve sosyal hizmet uzmanlarının daha kapsamlı eğitilmesini,
• Federal düzenlemelerin sadeleştirilmesini ve yetki karmaşalarının giderilmesini,
• Kantonlar arası uygulamaların uyumlaştırılmasını öneriyor.

Ayrıca, mağdur çocukların destek süreçlerinde kesinti ve gecikmeleri önlemek için sürdürülebilir bir finansmanın zorunlu olduğu vurgulanıyor.