Yaklaşık 800 yıldır süren bu gelenek, günümüzde 75 yaşındaki Wahjeed Nuseibeh tarafından devam ettiriliyor. Nuseibeh, her sabah kilisenin ağır kapısını açıyor, ziyaretçilerin kurallara uymasını sağlıyor ve gün sonunda kapıyı yeniden kilitliyor. Aynı zamanda kiliseyi paylaşan farklı Hristiyan mezhepleri arasında zaman zaman arabuluculuk yapıyor.

Bu sıra dışı uygulamanın kökeni 12. yüzyıla, Kudüs’ün Selahaddin Eyyubi tarafından fethedildiği döneme kadar uzanıyor. O dönemde farklı Hristiyan mezhepleri arasında yaşanan anlaşmazlıkları önlemek amacıyla, kilisenin anahtarının bir Müslüman aileye verilmesine karar verildi. Böylece tarafsız bir otorite oluşturularak dini gruplar arasında denge sağlanması hedeflendi.

Bugün kilise, altı farklı Hristiyan mezhebi tarafından ortaklaşa kullanılıyor. Bu durum zaman zaman gerilimlere yol açsa da, anahtarın Müslüman bir ailede olması tarihsel bir “denge unsuru” olarak görülüyor.

Konuyu ele alan bir belgesel, hem bu geleneği hem de Kudüs’ün karmaşık dini ve siyasi yapısını gözler önüne seriyor. Film ekibi, çekimler sırasında bölgedeki hassas atmosferi ve farklı topluluklar arasındaki gerilimleri yakından gözlemlediklerini aktarıyor.

Uluslararası toplumun büyük bölümü Doğu Kudüs’ü işgal altındaki Filistin toprağı olarak değerlendirirken, bölgedeki statü tartışmaları da gündemdeki yerini koruyor. Bu durum, dini mekânların yönetimi ve günlük yaşam üzerindeki etkisini de artırıyor.

Tüm bu siyasi ve dini hassasiyetlere rağmen, Nuseibeh ailesinin sürdürdüğü gelenek, farklı inançlar arasında barışın mümkün olduğuna dair sembolik bir örnek olarak gösteriliyor. Ancak bu görevin geleceği belirsizliğini koruyor. Ailenin bu sorumluluğu devralacak yeni bir temsilci bulup bulamayacağı henüz netleşmiş değil.