Bir zamanlar yazılarında ve konuşmalarında hissedilen ince mizah, yerini tamamen umutsuzluğa bırakmış durumda.

Surani, ailesiyle birlikte yıkılmış bir mahallede yaşıyor. Defalarca yer değiştirmek zorunda kaldıktan sonra, 2025 sonbaharında ilan edilen ateşkesin ardından evine dönebildi. Ancak döndüğü ev, ağır bombardıman nedeniyle neredeyse kullanılamaz hâle gelmişti. Bugün hâlâ bir çadırda yaşıyor ve bu çadır da kış fırtınaları nedeniyle büyük ölçüde zarar görmüş durumda.

Yazar, Gazze’deki yaşamı “dayanılmaz” olarak tanımlıyor. Gıda, su, ilaç ve yakıt bulmak neredeyse imkânsız. Fiyatlar çok yüksek, ulaşım araçları çalışmıyor, hastaneler ise ağır yaralılar ve kronik hastalarla dolu. Kanser, böbrek yetmezliği, yanıklar ve psikolojik travmalar yaygın, ancak sağlık sistemi çökmüş durumda. Surani, “Şehrin tamamı yıkık. Hastaneler yardım edemiyor. İnsanlar onurlarını kaybetti” diyor.

Gazze’deki çocuklar da ağır bir bedel ödüyor. İki yıldan uzun süredir okullar kapalı. Bazı özel okullar açık olsa da çoğu aile için ücretleri karşılamak mümkün değil. Çocuklar, internet çalışırsa telefondan ders takip ediyor; çoğu zaman ise hiç eğitim alamıyor.

Gazze Şeridi, savaş öncesinde bile dünyanın en yoğun nüfuslu bölgelerinden biriydi. Bugün ise yaklaşık iki milyon kişi, İsrail ordusunun yönlendirmesiyle bölgenin yalnızca yüzde kırkına sıkıştırılmış durumda. Bu koşullar, Surani’nin umudunu neredeyse tamamen tüketmiş.

ABD Başkanı Donald Trump’ın açıkladığı yeni barış planı ve kurulması planlanan “Barış Konseyi”ne dair beklentiler de Surani’de bir umut yaratmıyor. Ona göre Gazze’de yaşayanlar, dünyanın başka trajedilerle meşgul olması nedeniyle artık görülmüyor. “Dünya o kadar çok acı yaşıyor ki, Gazze’deki iki milyon insanı duyan ve gören kalmadı” diyerek hayal kırıklığını dile getiriyor.

Gazze’deki yaşamın kısa vadede normale dönmesi beklenmiyor. Surani’nin sözleri, bölgedeki insanların içinde bulunduğu ağır insani krizi bir kez daha gözler önüne seriyor.