Yazarlar

Seninle gurur duyuyorum

“Seninle gurur duyuyorum,“ dedi bir ses. “Gün geçtikçe daha da büyük bir gururla izliyorum seni ve başarılarını,” diye de ekledi. Evin içinde tanımadığım biri varmış gibi şaşırdım. Elimdeki kirli tabakla eğildiğim bulaşık makinesinin önünden başımı kaldırarak sesin geldiği yöne baktım. 9 yıllık hayat arkadaşımın, eşimin pırıl pırıl parlayan gözleri ve ışıldayan yüzü duruyordu karşımda. Şaşkınlığımı gizleyemeyerek “Neden ki?” diye sordum.

“Seninle gurur duyuyorum,“ dedi bir ses. “Gün geçtikçe daha da büyük bir gururla izliyorum seni ve başarılarını,” diye de ekledi. Evin içinde tanımadığım biri varmış gibi şaşırdım. Elimdeki kirli tabakla eğildiğim bulaşık makinesinin önünden başımı kaldırarak sesin geldiği yöne baktım. 9 yıllık hayat arkadaşımın, eşimin pırıl pırıl parlayan gözleri ve ışıldayan yüzü duruyordu karşımda. Şaşkınlığımı gizleyemeyerek “Neden ki?” diye sordum. “Neden mi? Sen başarılarının farkında değil misin? Evlendiğimizden beri, elini attığın her şeyi büyük bir aşkla sarıp sarmaladığına ve sonucun mükemmelliğine şahit oluyorum. İyiki varsın ve iyiki hayatımdasın,” diye sonlandırdı sözlerini. Donmuş kalmıştım ve boğazım düğüm düğüm olmuştu. Ne demeliydim? Susup işime devam mı etmeliydim, yoksa boynuna atlayıp teşekkür mü etmeliydim? “Çok sağol bu güzel sözlerin için, sende iyiki varsın…” diyebildim, sessizce bulaşık makinesine dönüp kirli tabakları yerleştirmeye devam ederken.

İnsanın kendiyle gurur duyması nasıl birşeydi? Hiç düşünmemiştim. Hayatımı paylaştığım insan benimle bu kadar gurur duyuyorken, ben kendimle gurur duyuyor muydum?

Ne tuhaf bir soru! Kendimle gurur duyuyor muyum? 
A) Evet
B) Hayır
C) Bilmiyorum.
D) Seç beğen al

Güler yüzlülüğümü, açık sözlülüğümü, mütevaziliğimi, haksızlıklara karşı duruşumu, inandıklarım uğruna sonuna kadar savaşmayı ve hatalarımdan ders almayı seviyordum. Ama bunları tek tek toplarken çıkan sonuçtan gurur duyuyor muyum? Hiç düşünmemiştim! Düşünmeli miydim? Bize yıllar boyu, “Sen değil, bırak başkaları seni övsün, başkaları seninle gurur duysun,“ diye öğretilmemiş miydi? Suskunluklarımız da zaten hep bu yüzden değil midir? Başarılarımız göğsümüzü gere gere anlatamamalarımız ve bu göğüs germe işini annelerimizden, babalarımızdan veya başkalarından beklememiz hep bu yüzden değil midir?

Oysa tüm Eğitmenler, Mentorlar ve Psikologlar kişisel gelişim demeçlerinde üstüne basa basa “Ara sıra kendi omuzunuza vurun, aferin sana, sen başardın, seninle gurur duyuyorum!” deyin.  Başkaları demiyor mu? O zaman kimi dinlemeli? “Sen sus, başkaları konuşsun” diyen Anne ve Babalarımı mı yoksa “Alın terinle sen bunu başardın ve övünmeye layıksın,” diyen Eğitmenleri mi? Ben gelecekte eğitmen olmak için çalışan biri olarak, eğtmenlerin tavsiyelerine uyma yolundan gitmekte karar kılıyorum. Ara sıra kendi omzumuza vuralım, kendimize sarılalım ve  diyelimki :”Aferin sana, bunu sen başardın,  seninle gurur duyuyorum!”

X